Бағы жанған, құтты, ырысы мол. ~ «Ағаш көркі — жапырақ, адам көркі — шүберек», көрмейсің бе, ана Дәмелінің өзі де бөлектеніп тұрған жоқ па! Қармыс ауылының қойшысының өзі бұл ауылдың байына бергісіз. Береке қонған бір тұқым ол, әйтеуір. Малыбайдың маңдайы қандай кере қарыс. Анау Ақылжан да біз секілді бұйығы емес, нағашылары секілді еңселі болып өсетін шығар. К.Қаз.