Жоқшылық, қу тақыр кедейлік туралы. ~ Аяқ жетер жерге шейін жүріп, жан бағатын жер
қарайды. Қайда болса да мынау битін сығып, қанын жалап отырған жерден аулағырақ жер
тауып, тағы да еңбексіз бақытын сынайды. Бәлкім еңбексіз бақыт табыларда… І.Жанс. ~
Айтпағы-есте жоқ ерте заманда битін сығып, қанын жалаған орыстың бір топ қаншырқұрсақ
қашқыны шығысты бетке алып, сандалып кетеді ғой. К.Әбдір. ~ Өзім үшін өтірік айтып
қойдым, кешіре гөр Алла! Битін сығып, қанын жалаған кедейдің баласы едім…» – деп
күбірледім мен. М.Шер. ~ Сен қуаттап отырсың, әттең енді бес-алты жылдан соң битін
сығып, қанын жалап аш-жалаңаш отырғандарын қайта айналып келіп көрер ме едім. О.Бөк.
~ Бұрылмаймыз ба? – дейді ауданнан келген уәкіл. – Бұл байғұс битін сығып, қанын жалап
отырған қу кедей, – деп ауылсовет бұрылмайды. Ш.Мұр. ~ – Кәйт-мәйт деп, онда бар
ендеше, Малжанның астына кір. О несі-ей. Еркек емессіңдер. Битін сығып, қанын
жалағаннан басқа сендерден не күтуге болады. С.Жүн. ~ Битін сығып, қанын жалаған
отырықшыларға ауыздығын қарш-қарш шайнаған арғымақтарды ойқастата мініп, қатын
құсап жалаңбұт жүрмей, ши борбайына шалбар киіп, шірене шырт түкіруді кім үйретті!?
Ә.Мекеш.