Құла дүзде молынан жайылған қоныс, оты мол, суы мол кең алқап. ~ Мұңды сезімнің қасірет жыры орала береді. Өзінің бала кезіндегі бірге өскен Қанатты көрген соң, жат, жаңа дерт тапқандай. Ен қоныс, мол адырлар, жап– жасыл орманды сай– сала, ақжал толқындарын ала қашқан адуын өзен арқырайды. Т.Рыс.~ Бұл шыққанда тұяғымыз бар екен ғой, тірі екен ғой, баяғыда қанқасап боп кескілесіп жүріп иеленген ен қонысқа ие боп жүр екен ғой деп, орындарынан бір– бір аунап түсетіндей. Ә.Кек.