Күнәден пәк. ~ Дүйімқараның да қорлығы асып барады. Малды алғанымен қоймай, ылғи арға тиіседі. Жау қуып
шықтым деп ауыл шабады. Жылқыны іргеге матап тастап, қызылды-жасылды кілемді күлге төсеп, олардың
біріне де тимей, етегін жел ашпаған қыз баланың намысын шашады. Ә.Кек.~ Талайды көрген деп отырған қызы
етегін жел ашпаған, күнәдан пәк, тап-таза болып шықты! Н.Қами.