Көңілі көншімеді. ~ Абай көп жанмен қабақ ашып, тіл шешіп сөйлескен жоқ. М.Әу. ~ Бірақ Кәдірбайдың көзі қысық болғанмен, ондайды алыстан байқайды. Сол түні шам сөнгенге дейін ол қабақ ашпайтын. Б.Тоғ. ~ Ел беті күреңітіп, ер қабағы қатуланып, бала- шаға жасқаншақтап қалғанда аяқ астынан жұрт жадырап, қабақ ашылып, көңілді күйге көшкен қан жайлау әзіл- қалжыңнан, күлкі – қылжақтан тұнып тұр. Қ.Жұм.