Айналаны нұрға бөлеп, шуақтана атқан таң. ~ Жанымды жырға бөлеп таң атырған, Әнім едің ақ таңда жаратылған. М.Мақ. ~ Көктемнің ұлпа самалы осылай аңқылдар еді, жер–жаһанды нәзіктік пен үйлесім, ізгілік пен сағынышқа мелдектетіп желпитін. Ақ таңда сібірлеген жылы жаңбыр кіршең дүниені осылай шайып, рахман нұры болып төгілетін–тұғын. Ж.Шағ. ~ Кәрі жүрегі су етті. Сонау бір аязды ақ таңда таулар теңселген кездегідей, тұла бойына біреу суық су төгіп жібергендей болды. Қ.Ысқ.