1. Қараңғы түсе бастаған мезгіл, кешкі уақыт. ~ Қой қайырған қайнаға сай ішімен ала көбенде шауып бара жатқан бір топ аттыны көріпті… Б.Тоғ. ~ Лиманың басы айналып, көзі қарауыта бастады, әлі шам жақпай, кешкі ала көбеңде отырған мына үшеуі бірте-бірте алыстай бастады. Ә.Тар.
2. Біреуден ілгері, біреуден кейін, алым-берім, құба төбел д.м. ~ Онсыз да ала көбең шаруаны күйттеген ағайыннан алып алты, жеп жеті болмасын көрегендікпен сезгендей екен. Ә.Асқ. ~ Мал баққан ала көбең шаруаның онан сайын зәресі ұшты. Ә.Нұрп.