Алаңғасар, ақылы кем. ~ “Шошқаның баласы-ай. Осы ала милардан-ақ көрдік қой, қорлықты. Бұл албасты не жазып, не қойғанын білмейді. Төшкесі, запитайы жоқ бір бәле. Н.Дәу. ~ Мұғалім болғанды жек көремін. – Қой, өйтпе. – Маған ылғи ала ми деп ұрсатын олар. Н.Дәу.