Маңдайына жазған ғұмыры таусылды. * Асқар аузына келген сор дәмінен жылап тұрғанын сезді. – Қайтып
алдым бар сөзімді… Тек өле көрме, жарқыным!.. Жер басып жүр… дәм біткенше. Шырағым–ай… Т.Әбд. ~
Мәлімсіз қай жылдары, қашанғы айда, Дәм бітіп, ажал жетті Шаябайға. Басына үшқоңырдың жерленген
ол, Мызғымай мәңгіге ұйықтап жатқан жайда. БС. “Еділ мен Жайық”.