Жайлау — бабалар мекені

Бұл суретке қарап отырып, қазақ даласының шексіздігі мен табиғаттың үндестігін сезінуге болады. Көз ұшында созылып жатқан биік таулар мен оның етегіндегі құлпырған жасыл желек — нағыз жайлаудың көрінісі. Аспанды торлаған ақша бұлттар жер бетіне салқын самал мен жайлылық сыйлап тұрғандай.

Кең жазықтың ортасында тігілген ақ боз үйлер — қазақ халқының қонақжайлылығы мен көшпенді өмір салтының символы. Олар осынау ұлан-ғайыр даланың ажырамас бөлігі іспеттес. Алыстан көрінген жылқылар мен жайылған мал табиғатқа жан бітіріп, тіршіліктің тынысын сездіреді. Мұнда қаланың шуынан алыс, тек табиғат пен адамның арасындағы шынайы үйлесім салтанат құрған.

Мұндай көрініс әрбір адамның жанына тыныштық сыйлайды. Жайлау — тек демалыс орны емес, ол біздің тарихымыздың, мәдениетіміздің және ата-бабаларымыздан қалған асыл мұраның куәсі. Осындай сұлулықты көре білу және оны бағалау — біздің парызымыз.

Дала тынысы

Мына суретке қарағанда, ең алдымен, кеудеңді кернеген еркіндікті сезінесің. Шексіз жазық пен алыстағы көкшіл таулардың сағымы адамды күнделікті күйбең тіршіліктен суырып алып, мәңгілік тыныштық әлеміне жетелейтіндей. Бұл — жай ғана пейзаж емес, бұл — жанның демалысы.

Ақ боз үйлердің айналасындағы тымық ауадан бабалардың ізі, тарихтың жаңғырығы естіледі. Осынау кеңдікте өзіңді кіп-кішкентай сезіне отырып, сонымен бірге бүкіл ғаламмен біртұтас екеніңді ұғынасың. Көңілде «бәрі де өткінші, тек осы табиғат пен рух қана мәңгілік» деген ақылман ой ұялайды. Аспандағы ауыр бұлттар мен жердегі жұмсақ жасыл түс бір-бірімен үнсіз тілдесіп, жүрекке сабыр мен қанағат ұялатады.

Мұндағы тыныштық — құлаққа ұрған танадай үнсіздік емес, бұл — тіршіліктің сыбдыры, шөптің шуылы, таудан соққан салқын лептің үні. Бұл сурет маған атамекенге деген сағынышты, тамырымыздың тереңдігін және табиғат-ананың алдындағы перзенттік махаббатты сездіреді.