Ештеңеге жібімейтін, жұмсармайтын болды. ~ … тағы да қиянкескі сарт- сұрт аласапыран араласқандай ма – ау, көн қайыстай қатайған жүйке мен құйқа тамырды шымырлатып алып, жігеріңді еріксіз қоздатып, қанынды еріксіз қыздыратын ұранды атой мен мың сан аттан дүбірлеп тірілді ме – ау, он саусақ астынан дүние үні сөйлеп жатты. С.См. ~ “Жездекелеп” көп қалжыңдасатын шұнақ қыз сол күні оқыс мінез шығарып, батырдың сақал- мұртымен ойнап, ор жерінен бір шымшылап отырып, көн қайыстай қатқан көңілін сүтке салғандай жібітіп жібермесін бе. С.См.