Алға сәл жылжыды, адыс кетпеді. ~ Торғайдың жалап тұрған аптабы онсыз да жалақтаған жігітті қарыс аттаған сайын кенезесін кептіріп, тіл – аузын таңдайына жапсырып тастаған еді. Қ.Ысқ. ~ Сен мені өлмей, тірі қалуға мəжбүр еттің, Гауһар. Мен үшін кең дүние тар боп кеткен сəттерде жанымнан қарыс аттап шықпадың. Н.Кел.