Жүгіре жөнелді. * Шегіртке біткен жау тигендей жапырыла ыршып қашып барады. Аяғының астынан есі кеткен бір бөдене «пырр» ете қалғанда, Кенжегүл шалқасынан түсе жаздады, оған да жан керек: «Субихан алла, аруах! » – деп қайтадан қосаяқ қақты. Ш.Мұрт. ~ — Алас, алас, айқас алас! — деп шыңғырып — шыңғырып алып, Кенжегүл қоразды лақтырып жіберді. Арайды көк есектің үстіне топ еткізіп отырғызып, Нұрперзентке: — Айда, бала! — деп ақырып калды. Көк есек қосаяқ қақты. Кенжегүл аулақты қолымен жасқап: — Алас-алас, ойхой алас! — деп айдалаға айбат шекті. Ш.Мұр.