Ләззатқа батты, көңілі көншіді, қанағат алды. ~ Кәрі Шыңғыстау! Адам жерге ие болғаннан бері қарай сенін, көрмегенің жоқ. Шыңғыс, Темір сияқты талай- талай сайып- қырандарды қолыңнан жөнелттің. Сенде талай адамның құмары қанып, қуанғаны да болды, жүрегі жанып, суалғаны да болды. Шәк. ~ Құмарым қанбай қойды бір, тақымым толмай, Құмарбек шапқан ертоқым жұртта қалғасын. Д.Кәп. ~ Апасы жоқ… Рақат… Қонған шыбынды қаққан боп, Нұршаттың денесін сипайды. Білегінен ұстайды. Сонда да құмары қанбайды… Т.Нұрм.