Марапат, қошемет, ода. * Жол жиегіндегі жусанды даладан шаншыла тік ұшып шыққан бозторғайлар аспан төріне ілініп қалған күміс қоңыраудай, жаздың жылы шуағымен өсіп- өнген тіршіліктің жүрекжарды мадақ жырын төгеді. Қ.Жұм. * Бармақтай ғана әнші құс шырқау биікке шығып алып, аспан төсіне ілініп қалған күміс қоныраудай қанатын тынбай қағып, көктемнің мадақ жырын төгеді. Қ.Жұм. * Дала таңы ұзақ баптанып атады. Атқан таңға жұдырықтай бозторғай мадақ әнін айтады. Сол атқан таң, шыққан күн, сайраған ән бұрын да болған, бүгін де бітпейді, ертең де жоғалмайды. С.Смат.