Біреуді (не өзін) кемсіте сөйлеу; кекету, мысқылдау. ~ — Оу, күніңді көрсейші, серілік сенің не теңің, — дегендерге. — Тышқаншылаған тышқан да, боқ шоқыған қарға да өледі. Менің артымнан тым болмаса бір ауыз жылы лебіз ілесер, сорлы-ау, сенің артың не болады, — дейді екен. К.Жүн. ~ — Ауру болсаң «мүгедектік» алып жат үйіңде, жұмыс сенің не теңің? Г.Егем. * – Атаеке-ау, жазу менің не теңім? Жеті атамда қалам ұстап, қағазға қаріп түртіп көрген адам жоқ! Т.Сәу. * Ішінде жүріп азаптың, Не теңің деме сөз қуған. Ұлылары қанша қазақтың Мәскеуге барып көз жұмған. Р.Ниязб.