Оқыстан туып елең еткізген ой туралы. ~ Міне, Шідербайдың манадан ойлап отырғаны осы еді. Бір жақсы ой сап ете түсті. Кідірмей-ақ: «Қартқожа, сен құнаныңа мініп, бұ кісіге ер-дағы, Балдекең аулына дұрыстап апарып сал»,— деді. Ж.Айм. ~ «Сұрасам қайтер еді» деген бір ойда болғаны рас еді. Бірақ «мазақ болармын» деп, сұрамап еді. Не дегенмен бұл əлі беті ашылмаған қыз ғой деген ой сап ете түскенде, басын көтеріп, қолын жіберді. Шапанынан тартып еді: қатып қалғандай илікпеді. Ж.Айм. ~ – Ой, көргенсіз ит-ай! – дей беруі-ақ мұң екен. Айша кіріп келді. Сембайдың келінмен алысқанын қырағы көзі шалып қалғанда, арам ой сап ете түсті. Ол онымен кете барсын. Айша ішіне түйді де қойды. Ж.Айм. ~ Қамит өліп кетті: «бұл – менің сөзім», – дейтін кісі жоқ. Сөйтіп, мен де «жазушы» атанайын… деген жаман ой сап ете түсті. Қолым қалты. Ж.Айм. ~ Көгерген қос қыртыс қалың ернін қайта-қайта тістене қыры ұстанып келе жатыр. Қотанбұлақ деңгейінен өте бергенде Жақсыбайға бір сұрқия ой сап ете түскендей болды. С.Бег. ~ Манаты есік алдынан кесе-көлденең жібермегенінің өшін бір қайтарайын деген ой сап ете түсті. К.Қаз. ~ Осы сәт Пангуринге: «Мына ит ана жаққа сұрау салып, өтірігім шығып, аяқ астында бір пәлеге қалып қоймас па екем?..» – деген суық ой сап ете түскен. Әлдене деуге кеш екенін дер кезінде ұққан ол қолын бір сілтеп: «Мейлі, болғаны болады да», – деген күйіне күбірлеп. С.Баяз.