Ұнатпай көз тастады. ~ Сіз бұл үйге менің кім екенімді айтпай-ақ қойыңыз. Тезек теріп жүріп адасып кеткен екен, тауып алдым дей салыңыз,— деді. Дуана Ақбілекке оқшия қарап: — Ә, балақайым! Өтірік айтқан жарай ма? Өтірікші алланың дұшпаны ғой,— деп аяңдай берді. Ж.Айм. ~ Боранды Едіге Қаранардың үстінен жанында тұрған Сәбитжанға оқшия қарады: – Сен, шырағым, шошаңдамай азырақ сабыр ет, – деді даусын көтермеуге тырысып. Ш.Айт.