Астыңғы еріні салбырыңқы адам; болбыр, бәтуасыз. * Жолтай деген бейпіл ауыз: — Осыларды әулие қылған қазақ та оңады дейсің бе?— деді. Оның сөзін салпы ауыз мешкей қағып әкетті. — Әулие қайда? Осы заманда әулие бар ма? Айтқаны өтірік, қылғаны ойнас, ұрлық. Ж.Айм. * Жәнәділ ынжық, қорқақ, бірдеңеге берілсе тез ат құйрығын кесе алмайтын босаң. Ал Шыңғыс шаш ал десе бас алатын қатал, әрі өжет, әрі батыл. Жәнәділ салпы ауыз қара. Шыңғыс нағашы жұртына тартқан ақсары, шегір көз. І.Ес. * Біз, балалар, сәл аңтарылып қалдық та, артынша біреу: − Қауын әлі піскен жоқ қой,- деді. − Кім айтады?! Ой, салпы ауыз. Сен нені білуші ең. Мұрныңды бет қып жіберейін бе осы! Әне, астық сарғайды ма? Ендеше қауын пісетін кез болды. Ал кім барады? С.Мұр. * – Олай деме. Мәкең оқыған екен, «әттең, ерік өзімде болса, халтурщиктердің бәрін ысырып тастап, жалғыз осынікін басар едім» деп тамсанып отыр. – Қойшы-ей, сол салпы ауыз, май қараны. Ең болмаса, «Алаш» сыйлығының лауреты емес, ол қырт не білуші еді!.. Т.Сәу.