Жабырқау тартты, өңі бұзылды, қатты абыржыды; сәнінен айрылды. ~ Күзеу тозған, оты жоқ елдің маңы, Тұман болар, жел соқса, шаң-тозаңы. От жақпаған үйінің сұры қашып, Ыстан қорыққан қазақтың құрысын заңы. Абай. ~ Үйдің іші алай-түлей сасық тұман. Басым да тұман. Қазынаны жеп, жазаға тартылған завхоздан жаман ұнжырғам түсті, сұрым қашты, ыза болдым. Ж.Айм. ~ Тозбайды сыны кетіп, сұры қашып, Біз әлі қанған жоқпыз сырын ашып… Қазағы қадырына жеткен сайын Жайнайды, Ертеңге де нұрын шашып. М.Әлім. ~ – Көп болды ма малды сыртқа шығарғандарыңызға? – Сұры қашқан әңгіменің әлпетін басқа жаққа бұрмаққа тырысып, өзінше тосыннан тапқан сауалы. Ә.Ыб. ~ Әмірбек сұры қашып, қибыжықтап, дірілдеген қолымен столдың шетінен ұстай берді. Асқар белінің қатты ауырғанын сезіп, орнынан тұрды. Ә.Әл. ~ Дос көп еді, Өлді бәрі тым ерте, Күндер жетті жетегіне мұң ерте. Түндерім түр — сұры қашып сұрланып, Гүлдерім түр — қабақтарын түнерте. М.Рай.