Қорыққаннан безе жөнелді. ~ Орыс көре сала ұмтылды. Исахан тұра қашты. Қоймады. Мылтықтың дүмімен желкеден түйіп-түйіп жіберіп еді, Исахан сілейді де қалды. Ж.Айм. ~ Анау қоңыр қойды алып ұрып, жұлмалай бастаған кезде барып, бір сұмдықты іші сезген. Зәресі ұшып тұра қашты. Тіл байланған, дыбыс шықпайды. З.Шүк. ~ Ал ар-ұяттан, абыройдан ада-күде айрылған мына қоғамды жалаңаш демей не дейік? Қысылмаған қыз, қымсынбаған ұрғашы, тәйірі-ай, кімге дәрі? Мұндайда Абайшалап еріксіз: “Бетті бастым, Қатты састым, Тұра қаштым жалма-жан” дейміз бе, қайтеміз? Қашқанда қайда бармақпыз? Қоғамнан тыс өмір бар ма, заманнан тыс қоғам бар ма?.. И.Сап.