Сорлы бала, — деп жайнап отырған Саттардың лезде ыпыны кетіп қалды. Қ.Түм. Міне, бүгін ақтық азық таба алмағандарына үшінші күн, іші» қабысып, жүрегі қарайып, көзі бұлдырап, өлімсағатын күткендей ыпыны кетіп отыр… Б.Май.* Енді де сол Исахан аузымен орақ орып отыр деп ойлады. Дегенмен, ыпыны қашқан ағайынның көңілін жыққысы келмей: – Сенен шығады, шығады! – деп сүйсінгенсіді. Т.Әлім.