Ашу-ыза бойын кернеді. ~ Мынау несіне жетісіп күледі, ей? — Сүйменқұл ашу буғандай селкілдей бастапты. С.См. ~ Өліп қалғандай дыбыс жоқ. — Зағипа ашпайды. Бар, ойнасыңның үйіне барып жат, — деп Патшайым желкесінен ысылдады. Ашу буған Ботабек мойнын бұрып, енесіне өштене қарады. — Қойсаңызшы осы. Н.Сер.