Маңдай терінің, ауыр бейнетінің ақысынан айрылды. ~ Мыжғылап созған, көк иық болып, екі қарың салдырап, жүрегің қарайып, үсті-басың лай суға сүңгіп шыққандай боласың… Міне, бұл тәрізді бейнетті істеп-істеп, бір тиын таппай, «ақауыз» болып шығудың қандай екенін «ақ ауыз» болмаған кісі білмейді. Менің осы күнге шейін сол ағаш жер астына түскен күнім есімнен қалмайды. Ғ.Мұст.