Есіңді жи, ақымақ болма. ~ Бүркіт!.. Не болды саған?!.. Есіңнен адаса жаздадың ғой сен?.. Келші ақылыңа!..— десті серіктерім шуласып. С.Мұқ. ~ Жұмакүл тағы ұмтылды. Бұл жолы Нұрбике қолына түскенде өлтіріп жіберуі сөзсіз еді, оқтың қиынындай бір адам араға сап етіп жібермегені. — Жұмакүл!.. Ақылыңа кел! — деді ол. Б.Май. − Алдыңа бір қарасаң, артыңа бес қарайтын сақ кісі едің. Азғындардың қармағына қалай түсіп қалып жүрсің? Ашуыңның арынын бас та, аяңдап ақылыңа түс! С.Ом.