Шашы, самайы, сақал-мұрты ағара бастады. ~ Күтпеген қырау қоп-қою шаштың о жер, бұ жерінен бұрқ-бұрқ ете қалып, самайын тұтас ақ шалды. Ш.Айт. ~ Көңіліндегі сөзін бастай алмай көпке дейін
күрмеле берді. Тағы біраз уақыт ақ шалған күйектей қара сақалын алақанына толтыра уыстап отырды да, салмақты үнмен самтсылдап дауысын ерлете сөйледі… Ә.Нұрп. ~ Біз шаң–пұңымызды қағып, беті–басымызды сүртіп, өзімізше дабырласып жатқанда, үйден шашын ақ шалған мұртты кісі жүгіріп шығып, өлең айтқандай айқайлап кеп амандасты. О.Әуб.