Сеспей қатқыр, өлім келгір д.с. қарғыс. (Көбінесе жасы кішіге зілсіз айтылады.) ~ Уай, тегіңді ұрайын… ана бір желкесі
қиылғыр кімнің баласы өзі?..Етіпті… үркітпе деймін қойды!.. Б.Майл. ~ Мамық. Ие, ие… Оларың да дұрыс. Жұрттың
бәрі дүрлігіп жатқан соң, жырылып қалай қалайын деп едіңдер. Тіпті кіргендерің жақсы. Шалым айтады: «Ауыл үйден
бөлінбей-ақ ортасында отыруым керек еді, желкесі қиылғыр Орынбай мен Досан той жолатпай отырған», — дейді.
Б.Майл. ~ О, жетпей. желкең қиылғыр! Қияйын мен сенің желкеңді! Ау, неге алданасың, он беске келдің ғой, он бес
кесектің астында қалғыр! Сені мен осы жұмыстың үдесінен шығады деп жұмсадым ғой… Қ.Ысқ. ~ О, көкшешек!
Жүлік болайын деген ғой, мынау! Әлден конақ үйшілін, мұның. Осы тұрған жеріңде жерге қағайын ба, а! О, желкең
қиылғыр! – деп кешені басына көтере ойбайлап кеп, бойы өзімен теңесіп зіңгіттей боп тұрған Бөкенді желкесінен түйіп
қалған. C.Мұр.