Көгіс тартқан зеңгір көк аспан. ~ “Апа! Апа!” деймін жаным ышқынып. Тіл қатпайды. Көйлегі көлеңдеп алыстай береді, бұлтқа араласып, көк ніл аспанға сіңіп кетеді… М.Қаб. ~ Апырай, мына шаң астында тұншыққан қаланың үстінде шалқалап жатып алған көк ніл аспан мен жарық күнді бұл жалғанда енді қайта көрмей, мәңгі бақи көз жұмған қандай пақыр екен? Кім екен? Ә.Нұрп.