Байғұс, бишара д.м. * Бас ұрғаным біреу емес, екеу болды. Екеуің де жақсысың. Сорыма екі бірдей ақ қанат перідейсің! Нені айтайын мүрдар басым. Жоқ боп тұр ғой кемітерім, асырарым! М.Әу. * Ұлуы тынбаған соң дөң айбат қып, тұрған орнынан тапжылмастан тепсініп: — Уа, һо-ой, һайт-һайт. Айтақ, айтақ, — деген болды. Аяғында кеп: Қай жақта екенінде нем бар әлі соның? Соғып алам деймін бе, мүрдар басым… Шілденің кәні қой, кісі жемес, көнің кепкірдің әзер көні кеуіп қалса да, — деп қайтадан бұрынғы орнына барып жатқысы келді.