Бабына келген, жүйрік, сұлу мүсінді ат.~ Таудан шығып, тас бұзар Дарияның сағасы. Тасқа салсаң таймайды Назбедеу аттың тағасы. Тіріде кісі не көрмейд, Өлгенде көздің толады Топыраққа шарасы. “Мақпал – Сегіз”. ~ Тайбурыл сонда сөйледі: «Тауға бітер емен, тал, Кімге келмес керімсал, Назбедеу атқа бітер жал. Аямай тарттың қамшыңды, Өлмесем де кеудемнен Шыға жазды шыбын жан, Батыр туған Қоблан нар! “ҚҚҚ”.