Жыларман болды. ~ Қолқасына ащы өксік тығылғандай да тәрізді, үн жоқ. М.Сүн.~ Сәл мұнар тартқан Қаратай қарттың сіңірі, еті қашқан ірі қолын ұстай алғанда Айжан өз атасы ойға оралып, қолқасына ащы жас кептелді: баянсыз әрі– сәрі тірлігі, қорғансыз жетім көңілі, жалғызсырап жүргені өзегін өртеп барады. М.Сүн.