Аш құлқын. ~ Анығырағы қауіп- қатерді пайымдауына оның қанағат сұраған қу кеңірдегі мұршат бермеп еді. К.Сег. ~ Асылынан жерініп, Айдалаға анталап. Қу кеңірдек емініп, Екі көзі қанталап. Адал көрсе, жаңқалап, Арам көрсе алқалап, Күннің көзі жарқ етсе, Қол жеткенше қалқалап… Г.Сал. ~ Ал əзірге, бұ дүниенің ұмсынған, Уынан да кездерім жоқ қымсынған. Қу кеңірдек, қу тіршілік жұмсаған, Қуанбасын, құрақ ұшып құл санам! Б.Бед.