Өлсең өл, мүрдем кет, маған да керегі сол д.м. *  -Әбділдажан, өлдім! – деді Боқаң жан ұшырып. – Өлсең өрем қал! – деді Әбділда қабағын кіржитіп. Б.Майл. * Ал тірі жүрген бірер ұрпағын еш елеп-ескермей, оларға «өлсең, өрем қап» деп қарайтұғынымыз несі екен? А.Омар.

Өз обалы өзіне, өлмек түгіл одан әрмен кетсін д.м. ~ Аздан кейін Найзабек қалғып кетті. Балқаштың: «Қайтесің, жата берсін, өлмесе өрем қапсын» дегеніне қарамай, мен басына жастық сап, үстіне шекпенін айқара жаптым. C.Мұқ. ~ Әлгі келген адамдар тағы бір жамандық хабар айтты ма деп зәресі кеткен Баймырза, олардың не айтқанын сұрамақ боп, сөзін: — Шырағым, жылама! Жамандық шақырма! Жаны аман болса, аз күнгі азабы дәнеңе етпес!—деп сыпайылай бастап еді: — Өлмесе өрем қапсын!—деді Балқаш басын жерден жұлып алып. С.Мұқ. ~ Сол керек өзіне. Өлмесе өрем қапсын. Сол сұмырай құрымай менің бағым ашылмайды…» С.Дос. ~ Бүйткен дәулетің әдіре қалсын. Жемегенім таяқ еді, оны да татырдың. Өлмесең өрем қап, аштан өліп, көштен қалмаспын.

Кеттім… М.Сүн. ~ Құйтұрқыларынан ажырат айтқан “ақылыңның” ар жағынан “Өлмесең өмірем қап!” деген жалғыз ауыз сөз шығады. Т.Әс.

ӨЛМЕК ТҮГІЛІ ӨРЕМ ҚАПСЫН

Өле берсін, жатқанынан тұрмасын. ~ Шорманның айтқаны басқаша болды. — Қызы өлмек түгілі өрем қапсын, — деді ол, — ұрын өлтірген ешкім жоқ, қорқатын. Суға кеткен өзі. Кім біледі, неге кеткенін? С.Мұқ.