Әлдебір өкініш, қайғы-мұң өзегін жарды д.м. ~ Бұрынғылары әншейін екен, перзентінің жоқтығы да енді сезінгендей еді,
ойына түссе, “аһ” ұрғанда аузынан жалын атады. “Ғұмыр бойғы сол жалғыз іліктілікті жаба тоқып келген де Аппаққыз екен-
ау, ой, дүние-ай!” Қ.Най. ~ Күлжекей қорада мал сойғызып, қонақасы әзірлеп жүрген. Аһ ұрғанда аузынан жалын атады.
Сорлының шүйкедей басы әңкі-тәңкі. С.Ом.