Жалынды, жалбарынды, табынды, тәуелділікке түсті.
~ Олар барып: «Ей, атамыз! Дүниенің бейісі — Пекин қаласы ойран болып барады! Бізге бір шара, жәрдем қыла көріңіз! » деп аяғына бас ұрып, қақанның жіберген сыйларын ұсынды. Шәк. ~ Ата, біздің өлкені қара жаулар шаппады, Жауларына біздің ел сәгүлігін баптады Қойын сойып,қолдарын қусырды да, сорлылар, Аяғына бас ұрды, бірі садақ тартпады. М.Мақ. ~ Патшамыздың жалғызы, бiз тiлеймiз, Бас ұрып аяғыңа сөз сұраймыз. БС “Бозжігіт”