Ашуға булықты, бұлқан-талқан болды. ~ Жай дейді! Ойбай-ау, бұлар төбесінен таспен ұрып жатса да мыңқ етпейді!—деп Дүтбай өзінше жер тепсініп жүр. Б.Тоғ. ~ Қабағы түксиіп, мойып жүні тікірейген түлек пен шөжелер жұтынып тұр әншейін. «Мені қоя берші» дегендей жер тепсініп, дікірік атады. Ойпыр-ай, бірін-бірі жеп қоя ма, қайтеді?! Т.Бер.