Еңірей жылады; бір айтқанын айта берді; аһ ұрды. * Құлап түсерден бұрын басындағы ақ жаулығы ұшып кетті де, лезде құсқа айналып, аспанды шарқ ұра шырылдап: “Ойланшы, кімнің баласысың? Атың кім? Атың кім? Сенің әкең Дөненбай! Дөненбай! Дөненбай!..” – деп зар қақсады. Ш.Айт. * Іштегі тірлік тағы да қозғалды. «Әп» деп ішін ұстап үлгергенше, есінен тана жаздады. Іле құрсағы дуылдап ауырып бергенде, тісі тісіне тимей зар – зар қақсады. С.Елу.