Құса-мұң бойын билеп алды, жанына батты. ~ Көкірегін шермеңде шер кернеген, Шыбықты да жұбатып жел тербеген. Р.Нияз. ~ Көз жасын сүйіп жел-керең, көкірегін мұң-шер кернеген, Аспаны жерге түскендей, Қасіретін қайсар күш жеңбей Күрсінген бедеу бейбақты Жырыммен – ыстық демменен Сәби боп келіп емдер ем… Ф.Оңғ. ~ Осыны айтқанда көкірегіне шер толып, өкіріп жылап, жастығына құлай кетті. Жюльен не істеп, не қоярын, не айтарын білмей, аңырып тұрып қалды. Г.Моп.