Сенсең сен, сенбесең қой д.м. ~ – Әлі, жаман құрғыр-ау, осы сен бар емес пе ең, анада айттым ғой, тапа-тал түсте Жұбан

атам аян берді деп? Сонда жарықтық үлкен молданың өзі, саған өтірік, маған шын, осы Тұрекеңнен қалған құрымның сыртында «мілдәрт, мілдәрт» деп тұр екен. Ж.Нәж. * Саған өтірік, маған шын, бір отарлас қайран қошқарлар ешкімге мұңын

шаға алмай тіл тартпай көз жұмып жатты. М.Раш. ~ Сонда деймін-ау, әлі көз алдымда, орынынан ордаң етіп тұрып кеп, міне, тап мына мойынымнан құшақтай алды. Көзіне қарасам, саған өтірік, маған шын, мына шұбар қасық толғандай жас тұр екен.

Артынша: «Қап, жақсы көретінімді сездіріп қойдым-ау»,– деп өкіндім. Ж.Нәж.