Posted in

ТАҢДАЙ КЕПТІ

Сусады, шөл қысты. ~ – Қап, қап! Рәсуа, рәсуа! Обал. Қасқа құлынның аузынан жырып, таңдай жібіткен қымыз еді. Жә, Ғайшаны жібере қояйын. Жуып, сүртіп алсын. Досантай, сен сыртқа шығып, бой жазып қайт. Көп ұзамай қуырдақ, шай да келіп қалар. Д.Аман.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *