Күйзелісін, кейісін, ашу-ызасын білдіру ретінде айтылатын сөз. ~ Сорлатып қойған қу құдай! Менің бір басыма мына моланың шаруасы да жетіп жатқан жоқ па, менің сорыма қарай мақаулар мен сақаулардың мектебі тап болғанын нетейін! — деп
Тасира зарлап қоя бергенде сай-сүйегің сырқырайды-ау, сырқырайды. Ә.Тар. ~ Тойдырып-ақ бітті ғой қу құдайдың Жақсылығын жалынып тағы сұрау. Шыр айналып безек қаққан Абдолла: – Осыншама не жазып едім, қу құдай, – деп өкси
жылап атының басын құшақтап отыра кетті. С.Ғабб.