Құдай алдында күнәкар. ~ Айтатын болсаң, айтшы енді, – деп төніп отыр. Қоңқаш өп-өтірік қысылғансып, білмегенсіп, орамалмен маңдайын сүрткен болып: – Ей! Құдайға жазған басым, мен қашан ақын жігіт едім? Ж.Айм. ~ Бала жайын Есеней де анда-санда есіне алып қояды. — Біржола бала берместей қарғайтын, құдайға жазған жазығым жоқ-ты! — деп бастайды да:— Бермесе тағы мейлі, менің жарым да, ұлым да, қызым да Ақнарым, Есенейім, сен аман бол! — деп тоқтайды. Ғ.Мүс. ~ Баяғыда бір үлкен ас болып, аты бәйгеден келгендерге ас иесі жүлде үлестіреді. Соңынан: — Тағы кім қалды? — деп сұрапты. Біреу: — Боз атты Божбан қалды. Құдайға жазған қалды. Онан соң мен қалдым! — депті. ҚАӘ.