Қутыңдап, әбігерге түсті. ~ — Талпақ танау ма? — Үй шошқасы емес пе?— деседі. Әлдебір іске белдерін бекем буғандай құнжың қағып, көшеге шықты. М.Қаб. ~ – Менi үшiншi Ақсайдан түсiрiп кет. – Жолшыбай әйелдiң үнi тың, Алматыға жеткеннен кейiн тiптi құнжың қағады. Ә.Ыб ~ Қолын созып Жөлерге «келе ғой, келе ғой» десе, құнжың қаққан ол теріс айналып Намырдың ішіне кіріп кете жаздайды. С.Ғабб. ~ Ханымның мұрны кейкі, бойы аласа, Келбеті мегежіннің қашырындай. Көк иттей күшіктеген құнжың қағып, Жататын шығар тыр – тыр қасынып – ай. Шернияз. ~ Көкбеттіктің кеудесі көтерілсе, құнжың қағар қиқулап көп құнысы. Ф.Оңғ. ~ Оны қолға алғанда, Құнжың қақты қартың да: Жеттім деп мәз арманға, Тұяқ қалып артымда! Қайда бірақ анасы, Жүр ме адасып тұманда? Т.Сәду.