Менсінбеді, басынды, қорлады, ар-намысын аяққа басты. — Әй, мынау қайтеді? Жібер қолымды! — деді түбіт мұрт, бүркіттің қанды шеңгеліндей тым қатты қарулы алақандардан босана алмай. — Жібермеймін. — Құлтай өзін адам құрлы көрмеген мына бұзақысымақтың бейбастақтығына күйіп кеткен- ді. С.Ас. ~ Гүлбаданның жаны түршікті. Көзі жасаурап шыға келді. — Мама, рас айта ма? Сен неге үндемейсің? Адамды адам құрлы көрмей, ылғи осылай басып- жаншып өте бере ме? С.См. ~ Әйелінің үндемегені, мұны кісі құрлы көрмегені намысын қоздырды ма, қалай, Арасанбай екі қолымен бетін басып еңкілдеп жылай бастады … Ә.Тар.