Нендей айыбым бар, кінәм не? ~ Оңаша жерде Қартқожа тәңірге налып, зарланатын болды. «Құдай-ау не жаздым? Мұнша сорлы қалғандай неңді алдым? Бүйтіп қор еткенше жаратпасаң етті! Қырсықтан көзімді ашатын күнің бар ма? Жоқ па?..» деп зарлаушы еді. Сонда да оқудан күдерін үзбеді, өйткені түсінде оқып жүретін еді. Ж.Айм. ~ Жидебай тұрып-тұрып, əлден уақытта аузы кемсеңдеп, бет-аузы тыржиып: Ағайлар-ау! Мен не жаздым?! – деп отыра кетті. Жұрт ду күлді. Ж.Айм. * Жүзтайлақ. Япырай, не жазып едім мен мынаған, мұғалім! Кем басын теңге алғаныма, сүйгенімнен жаздым ба? Өмірі мұндай қорлық көріп пе едім? (Жылап жібереді.) М.Әуез. ~ Ауыл-аймақ, абысын, не жақыны-алысы, не тамыры-танысы, не алған серігі, жеті жылғы жолдасы – бəрі бірдей безгендей, Күнікей сонша не жазды? Не жазғанын бейбақтың мен айтайын, жігіттер, құлағыңды сала бер, көкейіңе ұнаса, мəнісіне қана бер. Ж.Айм. * Неге үндемейсің? Әлде менің ренжіткен жерім бар ма? Не жаздым саған?.. Мен бақыттымын. Сен ше? Қалайсың, Жәзираш?.. М.Сүн. * Осыншама ізіне түсетіндей ол қыз бұған не жазды сонша? Ш.Айт. * – Алла, алла! Не болды, Әйешжан? Не жаздық?- деп, мамам шыбын жанын қояр жер таппап еді … М.Қаб.